show adminpanel
Abonneren op nieuwe berichten

Archief

Plotseling in het ziekenhuis

Geschreven door Elien op 13 augustus 2012 17:09

Beste allemaal, 

Afgelopen dagen zijn nogal anders verlopen dan ik ooit had kunnen vermoeden. Ik heb in het ziekenhuis gelegen en ben geopereerd! En dat voor het eerst van mijn leven.

Nu zo'n anderhalve week geleden ontdekte ik een bult in mijn lies. Dat was behoorlijk schrikken, want het vinden van een bult ergens in je lichaam kan van alles betekenen. Vorige week dinsdag zou Paula hier komen, de Member Care werker van onze organisatie en met haar heb ik m'n ontdekking en zorg gedeeld. Zij heeft gelijk contact opgenomen met een arts die op de boardingschool werkt, hier een eindje buiten Murree. Donderdagmiddag ben ik daar geweest en die constateerde dat ik een liesbreuk had. Wat was dat een opluchting zeg! Ook al vertelde ze me dat ik geopereerd moest worden, was het absoluut een goed bericht omdat ik goed besefte dat het ook iets anders had kunnen zijn. Nadat zij dit geconstateerd had, heeft ze gelijk actie ondernomen en binnen een uur was geregeld dat ik vrijdagmorgen naar het Bach Christian Hospital in Qalandrabad zou vertrekken.
P1030940.jpg
Ik kon meerijden met de vrouw van dr. Luke, die vrijdagmorgen in Murree moest zijn. En dr. Luke, een Amerikaanse chirurg die al 24 jaar in het Bach Christian Hospital werkt, zou me dan zaterdagmorgen opereren. Dus donderdagavond opeens een hoop te regelen. Iedereen informeren en koffer pakken. En zo ben ik dus vrijdagmorgen naar Qalandrabad vertrokken, een reis van zo'n 2 en een half uur door de bergen. Ik had gelukkig geen pijn aan de bult, dus de reis was prima te doen. Omdat hier in Pakistan de zorg in ziekenhuizen er wat anders uitziet dan in het Westen, moest er meer geregeld worden, maar Paula heeft me bij alles erg fijn geholpen. En omdat ik zo'n 2 maanden terug ook een weekend op het terrein van dit ziekenhuis geweest was (om een echtpaar te helpen waarvan de man toen geopereerd moest worden), kende ik de meeste mensen. Toen heb ik bij Sarah gelogeerd, een Amerikaanse verpleegkundige die voor een jaar in dit ziekenhuis werkt. En zij wilde dit weekend voor me zorgen. En ik kan zeggen dat ze dat geweldig gedaan heeft! Ook had ik dr. Luke 2 maanden terug ontmoet, dus het feit dat ik naar het ziekenhuis moest, was niet heel eng. Ik wist dat ik door kundige mensen geholpen zou worden en met zorg omringd zou worden. Vrijdagmiddag heeft dr. Luke me onderzocht en constateerde inderdaad hetzelfde: een liesbreuk. Zaterdagmorgen om 7 uur werd ik in het ziekenhuis verwacht.
P1040072.jpg
Ik wordt ingeschreven als patient
En opeens ben je dan patient, voor mij een hele nieuwe ervaring! Operatiepak aan, bloeddruk meten, zuurstof meten, temperatuur meten, aan het infuus, in bed en zusters om me heen.
P1040077.jpg
En zo werd ik naar de operatiekamer gereden. Sarah is tot het laatst toe bij me gebleven en in de operatiekamer stond dr. Luke al op me te wachten.
P1040078.jpg
Vlak voor ik de operatiekamer in ging.
Hij heeft me een ruggeprik gegeven en nadat ik keurig op de operatietafel lag, heeft hij met me gebeden. Iets wat hij met alle patienten voor elke operatie doet. En aangezien de meeste patienten in dit ziekenhuis moslim zijn, is dat heel bijzonder. Ook zelf heb ik dat moment als heel bijzonder ervaren. Een operatieteam om je heen en dan de zegen van God vragen over de operatie. En daarbij wist ik dat er veel mensen met me meeleefden en voor me baden en ik kan echt zeggen dat God alle gebeden heeft willen verhoren! Dr. Luke is ongeveer een half uur met me bezig geweest en daarna werd ik naar de uitslaapkamer gebracht.
P1040079.jpg
In de uitslaapkamer. Dr. Luke komt even langs om te controleren of alles goed gaat. 
Zolang de verdoving werkte, voelde ik me goed, maar daarna heb ik een paar uur ontzettende pijn gehad, ondanks verschillende injecties met pijnstillers. Vanuit de uitslaapkamer na ongeveer 2 uur naar een kamer in het ziekenhuis gebracht, waar ik ook nog een paar uur gelegen heb. Maar dr. Luke gaf toestemming om naar Sarah's huis te gaan, omdat zij daar ook prima voor me kon zorgen en het daar ook rustiger was. Ik wilde daar ook graag heen, al was het een hele onderneming, vanwege de pijn die ik toen had. Maar uiteindelijk ben ik daar in een rolstoel en met veel hulp in bed beland en gelukkig is toen de pijn na een paar uur gezakt.
P1040082.jpg
Samen met Sarah. Wat heeft ze geweldig voor me gezorgd!
P1040081.jpg
Paula en Rachel waren juist zaterdag onderweg vanuit Murree naar Paula's huis en zo had ik zelfs nog ziekenbezoek!
Gisteren heb ik het heel rustig aan gedaan, al kon ik weer wat rondlopen en kon ik gisteravond zelfs naar een samenkomst in het huis van dr. Luke en Nancy, zijn vrouw. Alle buitenlanders die in het ziekenhuis werken, komen daar op zondagavond bij elkaar voor een Bijbelstudie. En het was goed om daar te zijn! Ook had ik inmiddels de morgendienst vanuit Bennekom gedownload en het is zo goed te merken hoe er ook vanuit mijn kerkelijke gemeente meegeleefd wordt! En vanmorgen ben ik weer terug naar Murree gekomen. Het ziekenhuis heeft een auto met chauffeur en hij heeft me in Murree gebracht. Ondersteund door 2 kussens ben ik hier veilig aangekomen. Voor vertrek nog een injectie met pijnstillers en wat pillen en zo is het goed gegaan. En het is goed om hier weer terug te zijn. Ik ben Sarah bijzonder dankbaar voor al haar hulp! En nu ik hier ben, zijn het Krystal en Jessy en hun kinderen die goed voor me zorgen. Zodra ik hier aankwam, kwam Krystal al met een bord eten aan en ook vanavond heeft ze me van eten voorzien. Ik mag 6 weken niet tillen (op dit moment laat ik dat ook nog wel!), dus ik heb bij verschillende dingen wel hulp nodig. Maar Krystal en Jessy zijn erg behulpzaam! Zij zijn een Amerikaans echpaar en hier ook voor taalstudie. Ik heb de nodige pijnstillers meegekregen van dr. Luke en als er wat is, kan ik hem bellen. 
Eigenlijk kijk ik wel vol verwondering terug op de afgelopen week. Opeens naar het ziekenhuis en voor het eerst van m'n leven een operatie! En dat allemaal in Pakistan. Maar wat heb ik tot in de kleinste details Gods trouwe Vaderzorg ervaren en ervaar dat nog! Er was donderdag gelijk een dokter beschikbaar, ik kon gelijk geopereerd worden door een Westerse arts in een goed ziekenhuis, geen last van bureauratie en wachtlijsten en dan alle mensen die vol zorg om me heen stonden en staan. En nu alweer terug in Murree. Ik besef goed dat ik de komende dagen heel rustig aan moet doen. Morgen is het in Pakistaan onafhankelijkheidsdag, dus iedereen heeft een vrije dag. Woensdag wil ik weer proberen wat taallessen te nemen, al zal dat niet volledig lukken. Ik ben moe en dr. Luke heeft heel nadrukkelijk aangegeven dat ik mezelf tijd moet geven om te herstellen. En ik voel ook goed dat dat nodig is. Ik wil iedereen die op de hoogte was van deze gebeurtenis hartelijk bedanken voor alle gebed en meeleven! God heeft gebeden verhoord en ik wil dan ook eindigen door Hem alle lof en eer te geven voor Zijn trouwe zorg over mijn leven! 
P1040083.jpg 
Vanmorgen nog wat foto's gemaakt in het ziekenhuis. Deze verpleegkundigen hebben zaterdag geweldig voor me gezorgd!
P1040087.jpg
 
Omdat ik nog een Hepatitus B injectie nodig had, die vanmorgen ook gelijk gekregen. Een prik meer of minder maakt me na dit weekend niet meer uit Wink. En deze verpleegkundigen wilden graag met me op de foto.  
P1040088.jpg 
Vanmorgen heb ik de rekening van deze hele onderneming betaald. Alles bij elkaar zo'n 55 euro! Dus het is zo gek nog niet om in Pakistan geopereerd te worden: goedkoop en geen wachtlijsten!
P1040090.jpg 
M'n medische gegevens en de rekening
P1040085.jpg
 
Een van de 2 operatiekamers die het ziekenhuis heeft.  
P1040084.jpg 
Voor de Westerse verpleegkundigen die dit lezen: de gang in de operatieafdeling van het ziekenhuis.